Legenda o świętej Barbarze

Jak podają stare legendy opracowane przez Jędrzeja Monciaka w 1934 roku, Barbara była polską świętą, która zginęła w 305 roku w tajemniczych okolicznościach. Mieszkała ona wraz z ojcem poganinem w bogatym domu, gdzie czczono jedynie posążki bożków i pogańskich świątków.

Prawda o Barbarze

 Gdy Barbara poznała prawdę o Bogu i Jego Synu Jezusie, ze swojego pokoju wyrzuciła ona wszystkie figurki, na których miejscu postawiła krzyż. Gdy zobaczył to jej ojciec, postanowił ośmieszyć publicznie Barbarę i nakazał służbie, aby nagą przeprowadzili ją przez tłocznie ulice miasta. Gdy Barbara wyszła nago na miasto, anioł z nieba zrzucił na nią złotą suknię i uwolnił ją z powrozów. Uciekając, Barbara natrafiła na skałę, która aby ją ratować rozstąpiła się na dwie połowy, gdzie schroniła się dziewczyna. Ojciec jej nigdy nie odnalazł, a sama chowając się w górskiej opoce stała się patronką górników i nafciarzy, wydobywających naturalną kopalinę.

Patronka młodych panien

 W czasach, gdy na dobre wiara chrześcijańska zagościła na ziemiach polskich, Barbarę zaczęto czcić jako patronkę nie tylko górników, ale też młodych panien szukających męża. W dniu jej imienin przypadających na dzień 4 grudnia, wszystkie okoliczne panny wychodziły przed swój dom, aby głośno wołać imię świętej. Z której strony danej panience odpowiedziało echo, z tej strony młoda dama mogła spodziewać się narzeczonego i późniejszego towarzysza losu.

 W dniu imienin świętej Barbary dziewczyny piły duże ilości soku cytrynowego, który jak wierzono w dawnej Polsce miał właściwości nasenne. Podczas takowego snu mężczyzna, który przyśnił się tej nocy, miał postać przyszłego męża.

W dawnej Polsce

 W osiemnastym wieku, młode panienki wyciągały sobie z przygotowanych wcześniej kartek jedną z nich, na której widniała napisana jedna z liter alfabetu. Zawsze sprawdzała się takowa wróżba, gdyż mąż każdej wróżącej sobie dziewczyny miał imię rozpoczynające się właśnie na wyciągniętą literę.

 W dziewiętnastowiecznej Polsce wierzono także, że imię jakie nadawano dziecku na chrzcie, dodawało mu cech i walorów, świętego, o takim samym imieniu. Dziewczyny noszące imię Barbara, zawsze należały do przebojowych, pięknych i dających sobie w życiu radę.

Znane Barbary

 Nie na darmo Sienkiewicz, jako jedną z głównych bohaterek trylogii i zarazem żonę Michała Wołodyjowskiego nazwał imieniem Barbara. Była to osoba o silnym charakterze, nie pozbawiona uroku i intelektu, a także oddana Polsce patriotka.

 Barbara Ożarowska Dymek, była łączniczką w Batalionie Rudego, podczas trwającego w stolicy Polski powstania warszawskiego, mającego miejsce w 1944 roku. To ona nie bacząc na zagrożenie ratowała życie rannym powstańcom, a dla ciężko rannych z własnej sukienki robiła bandaże i opaski uciskowe.

 Barbara Kuśmierz, walcząca w Pomocniczej Służbie Kobiet w Poznańskiem, ostatkiem sił na własnych barkach przenosiła rannych z lasu do szpitala polowego. Jak podają stare zapiski historyczne, mogła ona uciekać z bombardowanej okolicy, ale wolała ona zginąć z rannymi dzieląc ich los.

BARBÓRKA. Skąd się wzięło i jak obchodzone jest ŚWIĘTO GÓRNIKÓW?

Dzień 4 grudnia to jedna z ważniejszych dat dla mieszkańców Górnego Śląska i innych regionów górniczych. Wtedy właśnie obchodzona jest Barbórka, czyli święto gwarków – ludzi pracujących pod ziemią. Górnicy przywiązują olbrzymią wagę do tradycji dnia świętej Barbary i starają się pielęgnować związane z nim zwyczaje.

Zgodnie z tradycją, Barbórka rozpoczyna się poranną mszą w kościele. Po nabożeństwie, górnicy ubrani w galowe mundury i czapki z pióropuszami rozpoczynają pochód ulicami miast. Najważniejszą rolę w przemarszu odgrywa orkiestra dęta. A z ust uczestników pochodu rozbrzmiewa hymn górniczy.

Z okazji święta, najbardziej zasłużeni górnicy i inni pracownicy przemysłu wydobywczego otrzymują medale, nagrody oraz różne odznaczenia. Barbórkowe wieczory to czas hucznych zabaw, w których biorą udział całe rodziny. Co ważne, w tym dniu odświętne ubrania zakładają nie tylko górnicy, ale również ich żony i dzieci.

Istotnym elementem Barbórki są spotkania gwarków – starych i młodych górników – zwane inaczej karczmami piwnymi. Górnicy dzielą się wtedy według doświadczenia na „stare strzechy” i „nowe strzechy”. Siedząc przy dwóch stołach rywalizują między sobą. Podczas spotkań gwarków również obowiązuje strój galowy. Każda niedoskonałość w ubiorze karana jest koniecznością wypicia piwa z solą lub zakuciem w dyby.

Źródło: www.se.pl , www.polishnews.com

  • górnicy
  • św.Barbara